Sofia Zarari



Artist Statement

I remember myself as a child constantly moving, constantly traveling, collecting images, different languages, flavors and manners. I remember—so vividly—holding my mother’s hand to cross through the market in Alexandria: the landscapes of gold- and silver-worsted fabrics in the stalls, the gemstones glittering, the brass serving plates, the hand-blown glass and me with a fistful of dates in my pocket. That is where I acquired my first piece of jewelry, a gift from my father.

Through the years my childhood memories recur now and then, without losing any of their colour. I close my eyes and feel on my hands and round my neck the jewelry people wear in Africa, where the smallest thing becomes precious.

I have sought to learn how to look straight into the fire, how to tame metal, which words soothe it, which path connects thought with matter, matter with the subconscious, and desire with reality. I have sought to see how a paper cut-out can rekindle Life if it is joined with others, what it looks like in the light and what emerges from the depths of the soul. I have sought to discover how riddles are solved and which doors can be opened with the keys that have been entrusted to me.

I am still seeking.



«Ό,τι αγαπώ, γεννιέται αδιάκοπα.
Ό,τι αγαπώ, βρίσκεται στην αρχή του πάντα.»
Οδυσσέας Ελύτης

Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί μόνιμα να μετακινείται, να ταξιδεύει. Να συλλέγει εικόνες, γλώσσες διαφορετικές, γεύσεις και τρόπους. Θυμάμαι τόσο ζωντανά,  να κρατάω από το χέρι τη μητέρα μου για να διασχίσουμε το παζάρι της Αλεξάνδρειας. Τα τόπια από τα υφάσματα στην αγορά, χρυσές κλωστές κι ασημένιες, τις πέτρες να γυαλίζουν, τα μπρούτζινα σερβίτσια, τα φυσητά γυαλιά και μια χούφτα χουρμάδες στην τσέπη.  Το πρώτο κόσμημα εκεί το απέκτησα, δώρο πατρικό.

Με τον καιρό οι μνήμες των παιδικών χρόνων φορές επανέρχονταν, δίχως να χάνουν τίποτα από το χρώμα τους. Έκλεινα τα μάτια κι αισθανόμουν στα χέρια και στο λαιμό να με αγγίζουν εκείνα τα κοσμήματα που φόραγαν στην Αφρική οι άνθρωποι. Εκεί που το ελάχιστο γίνεται πολύτιμο.

Ζήτησα να μάθω πως κοιτάμε τη φωτιά στα μάτια, πως δαμάζεται το μέταλλο, ποιά λόγια το ηρεμούν. Ποιά διαδρομή συνδέει τη σκέψη με την ύλη. Την ύλη με το υποσυνείδητο. Την επιθυμία με την πραγματικότητα. Πως μία απειροελάχιστη χάρτινη ψηφίδα μπορεί να δώσει ζωή πίσω ξανά, αν ενωθεί μαζί με άλλες. Πως μοιάζει στο φως, αυτό που βγαίνει από τα βάθη σου. Να ψάξω πως λύνονται οι γρίφοι, ποιές πόρτες ανοίγουν τα κλειδιά που μου εμπιστεύθηκαν. 

Ψάχνω ακόμα.